3964 Defa Okundu

Seyret bu sabah, demâdem düşen kar taneleri

Sarıyor inceden sessizce bütün hâneleri 

                          * * * 

Titriyor üşüyor mahlûkat bu inişle bir müddet

Kaplarken gerçeğin ve hayâlin evlerini bürûdet 

                           * * *

Bir zaman ki zemherî, meyvesi onun yalnız şitâ

Alıp yavaşça götürüyor beni çocuk aydınlığına 

                           * * *

Yapraksız libassız ağaçlarda yalnız kar var yalnız kar

Evsiz ve şarkısız uçmayı öğrenmiş ki uçmakta kuşlar 

                           * * *

Bir musıkî ağır ağır yükselirken şimdi uzaktan

Eski günler gibi bahsediyoruz yârdan ve kardan 

                           * * *

Kainât desen sanki bin yıllık muttasıl uykuda

Hani nerede göçebeler hangi büyük soruda 

                          * * * 

Dicle’nin Fırat’ın Aras’ın ve ah içimin suyu donmuş

Yorgun ihmâlkar dünya bu sabah ansızın yunmuş 

                           * * *

Kalmamış ne mesafe ne ölüm hattâ ne de hayat

Şems-i şitâ varlığa da yokluğa da bu dem şifâ olmuş 

                           * * *

Hani sanırdım ve derdim ki en sâkin mevsimdir kış

Gel gör ki içime mistik düğümler atmış nakış nakış 

                          * * *

Her yer beyaz, ormanlar yollar ve dahî şeb-i yelda

Hudutsuz bir diriliş içimde, mahşere dek o bakış 

 

*Şems-i Şita: Kış Güneşi

Yorumlar